ناگهان چه زود دیر می شود

...

par3ha — Mon, 21 Jul 2008 19:58:18 GMT

خدایا

غم هایم از کثرت طریق سرگردانند

خودت صراط را نشانم بده.

شهید چمران

مرد شجاع

par3ha — Sat, 14 Jun 2008 13:55:12 GMT

مرد شجاع هنگام نبرد و ستیز همراهان خود را نمی شمارد.

ز ز ز ن ن ن د د د گ گ گ ی ی ی . . .

par3ha — Wed, 14 May 2008 12:03:42 GMT

زندگی کتابی است پر ماجرا

هیچگاه آنرا بخاطر یک ورقش دور نینداز!!

ناگهان چه زود دیر می شود

par3ha — Fri, 02 Nov 2007 14:51:52 GMT

فرقی نمی کند

امروز هم

ما هر چه بوده ایم

همانیم

ما باز می توانیم هر روز

ناگهان متولد شویم

ما همزاد عاشقانه جهانیم

قاف حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من آغاز می شود.

بیاد دکتر قیصر امین پور شاعر ناگهان ها و نهان ها

خدایش بیامرزد

ناگهام چه زود دیر می شود!!!

و اما حرف آخر

par3ha — Mon, 20 Aug 2007 13:48:18 GMT

خداحافظ

همین حالا

***

شرمنده همتون شدم

خلاصه نشد که بشه

دوستتان دارم تا همیشه

آهسته آهسته

par3ha — Tue, 14 Aug 2007 14:02:18 GMT

بهار عمر می گردد خزان

آهسته آهسته

به مقصد می رسد کاروان

آهسته آهسته

فریب خوان اخــوان هرگز مخور جانا

که مهمان کش بود این میزبان

آهسته آهسته

از این بــالا نشینی ها مشو غــرّه

که چرخ دون کشد از زیر پایت نردبان

آهسته آهسته

به هر پستی که هستی خلق را در یاب

چون روزی به پستی می برندت ناکسان

آهسته آهسته

کار ما

par3ha — Wed, 01 Aug 2007 16:20:18 GMT

هر چه که می بینم

سراسر

وهم و تردید است

خوشبختی

تبعید

بدبختی

تمدید است

هر چه که هست و نیست

تهدید است

در این شهر جور و جفا

دلمان به چه خوش باشد

شهری که

آدمیت

بوی تعفن گرفته است

ظلمت بیداد می کند

اینجا

هوا تاریک است.

من از افسانه ها سیرم

سهراب کجای کاری؟

اینجا دست هر کودک ده ساله شهر

به خدا

خالی است

قلبها

دریغ از

ذره ای احساس

به جایش

لعن و نفرین است

گمان مبر

که زندگی می کنی

در این خراب آباد

در این محنت سرایی که

عقل ها در جبر و مجبوری

پایمان زنجیر است

ساده نباش

ای دل ساده من

تا جهان بوده

کار ما

همین بوده و هست.

پسرک آدامس فروش

par3ha — Mon, 23 Jul 2007 14:47:25 GMT

این داستانی رو که براتون می نویسم عین حقیقت بوده و برای خودم اتفاق افتاده

در ضمن اشکالات نوشتاری و انشائی متن را بر بزرگی خویش ببخشائید.

..........................................................................................

خرداد ماه بود برای خرید به سطح شهر رفته بودم

اون روز خیلی دلم گرفته بود

تو پیاده رو داشتم قدم می زدم

که

پسر بچه ای را دیدم

۸-۷ سال بیشتر سن نداشت

داشت آدامس می فروخت.

تو فکر فرو رفتم

به خودم می گفتم که چرا؟

چرا باید چنین باشد؟

تو همین فکر ها بودم

و می خواستم هر طور که شده کمکش بکنم

که دیدم پسرک خیره به پیرمردی شده که داشت برای مردم اسپند دود می کرد

بعد از کمی درنگ

پسرک نزدیک پیرمرد شد

از جیبش یک اسکناس ۵۰۰ تومانی در آورد و به پیرمرد داد

خیلی تعجب کردم

با خودم گفتم وای به حال ما ها

ولی شک کردم گفتم شاید پدرش باشد

پسرک شاد و خندان داشت به راه خود ادامه می داد

در همین حین زنی را دیدم که چادر مشکی خود را روی سرش کشیده و گدایی می کرد

در کمال ناباوری دیدم به محض اینکه پسرک زن گدا را دید نزدیک او شد

و ۲ تا سکه ۲۵ تومانی را از جیبش در آورد و به زن گدا داد

و به زن گدا گفت: شرمنده مادر بیشتر از این ندارم

با این حرکت پسر بچه شوکه شدم

به شدت تحت تأثیر قرار گرفته بودم و دانه های اشک از چشمانم سرازیر شد

از خودم خیلی بدم اومده بود

از اون روز به خودم قول دادم که مثل پسرک آدامس فروش فکر کنم و . . .

ولی مثل اینکه ما خیلی بی ارزش تر از آنیم که حتی یک روزمان مثل پسرک باشد.

بخند

par3ha — Tue, 17 Jul 2007 20:13:18 GMT

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک مست نشی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند.

شعر بالا رو یکی از رفیقام sms داده بود خیلی زیباست.

***

از میان کسانی که برای دعای باران به تپه ها می روند

تنها آنان که با خود چتری به همراه می برند به کار خود ایمان دارند.

"آنتوان چخوف"

ناگهان چه زود دیر می شود

par3ha — Fri, 13 Jul 2007 21:11:18 GMT